Dag 1 en 2 ( richting Bali )

Maandag 13 september 2010
18° licht bewolkt

09:13 uur. Ik zit in de intercity van Sittard richting Schiphol en daarmee is mijn vakantie officieel begonnen.De reis gaat deze keer naar de eilanden Bali en Java, behorend tot de eilandengroep van Indonesië Uitgangspunt van deze reis is vooral lekker relaxen, anders dan mijn vorige reis in 2009 naar Vietnam en 2010 naar Zuid-Afrika.
Ruim op tijd arriveer ik op luchthaven schiphol. De boardingpas heb ik thuis uitgeprint (voordeel: je kunt een goede plaats reserveren), ik hoefde alleen nog maar de bagage af te geven en deze door te laten labelen naar Denpasar, Bali.
(Tip: op de site seatguru.com kan je van iedere maatschappij en vliegtuigtype zien waar goede zitplaatsen zijn).
Ik vlieg deze keer met chathay pacific. De thuishaven van Cathay Pacific is Hong-Kong, waar ook de tussenlanding zal plaatsvinden voor de verdere vlucht naar Denpasar Bali.Cathay Pacific heeft in 2009 de Sky award 2009 gewonnen en dit is een van de redenen om mee te maken of de verdiende award ook waar gemaakt wordt.
De ticketprijs, vertrektijd en de aansluitende vlucht, op de heen - en terugweg is ook reden om met Cathay Pacific te vliegen.
5 minuten later dan gepland sluiten de deuren van de boeing 747-400, waarna even later het vliegtuig richting startbaan rolt, voor vertrek richting Hong-Kong.

  • Vertrek Amsterdam: 14:05
  • Afstand: 9285 km
  • Snelheid: 844 km/u
  • Vlieguren: 11:05
  • Aankomst Hong-Kong: 07:10


Amper in de lucht verschijnt de eerste versnapering, al gauw gevolgd door het avondeten. Voor mij rijst met kip, groente, broodje, muffin en wijn.
17:00 uur, Europese tijd, de luiken worden gesloten en zo vliegen we, nadat het licht is gedimd de nacht tegemoet. Ik heb een ruime zitplaats, maar constateer toch dat de rugklachten die ik in het voorjaar had opgelopen, mij parten spelen tijdens deze lange reis. Verder werd het een rustige nacht, zonder noemenswaardige incidenten. (turbulentie)
Om 23:15 uur, gaat de verlichting aan en ontvangt men een verfrissing. Even later gevolgd door ontbijt.


Dinsdag 14 september 2010
27°

00:35 uur wordt de landing ingezet en na een duik door de wolken taxiet de boeiing 747-400 precies volgens schema naar de gate. De vlucht Amsterdam – Hong-Kong was een rustige vlucht met fijn cabinepersoneel.
Mijn horloge vooruit zetten en vanaf nu geld het lokale tijdsschema. Tijdsverschil met Europa is 6 uur.
Mijn aansluitende vlucht naar Denpasar Bali vertrekt 3 uur later. Wederom, een kleine 5 minuten vertraging in het vertrek schema.

  • Vertrek Hong-Kong: 10:10
  • Afstand: 3401 km
  • Snelheid: 760 km/u
  • Vlieguren: 04:30
  • Aankomst Denpasar: 14:40



Denpasar (Bali)

Precies volgens schema landt de Boeiing 777-300 op luchthaven Ngurah Rai, 13 kilometer van de hoofdstad Denpasar en 2,5 kilometer van de populaire badplaats Kuta.
Om Indonesië binnen te komen is men verplicht een visum te halen. Je mag aansluiten bij een van de 8 controlepunten bij de douane en betaald $ 25,00. In totaal nam het geheel ruim een uur in beslag.
Na het passeren van de douane zijn er enkele ATM`s van bekende plaatselijke bankinstellingen. Vol enthousiasme mijn wereldpas van de SNS gepakt om voldoende roepia`s voor de komende tijd te pinnen. De roepia is de plaatselijke munt en tijdens mijn verblijf stond de koers op 11.800 Rps. voor € 1,00. Bij iedere pintransactie wordt er door de bank € 2,50 van mijn pinpas en € 4,50 van mijn creditcard in rekening gebracht. Tot mijn grote ergernis wordt mijn pinpas niet geaccepteerd. Dan maar met mijn creditcard 3.000.000 Rps. ( € 260,00 ) pinnen, wat het maximum is. Bij het naar buiten gaan passeer je verschillende loketten waar je contant geld kunt wisselen. Vol enthousiasme probeert men je te overtuigen om bij hun het geld te wisselen. Let wel op, men waarschuwt constant dat niet alle money changers betrouwbaar zijn.
Het is ondertussen 16:00 uur, als ik de uitgang passeer. Ik zie diversen bordjes met namen erop. Helaas geen naam van mij erbij en ik begin te twijfelen of de pick-up voor de eerste overnachtingen voor Ubud wel aanwezig is. Ubud ligt 45 kilometer landinwaarts en de rit duurt ongeveer 1 uur. Communicatie naar de overnachtingsplek lukte ook niet.
Het is inmiddels 26 uur verder (na vertrek thuis) en ik besluit om naar Sanur te gaan. Sanur ligt 20 km van het vliegveld, aan de oostkust van Bali. Omdat het in Bali vroeg donker is heb ik geen zin om in Ubud een overnachtingsplek in het donker te zoeken.Bij airport ticketcenter, (rechts bij de uitgang) heb ik een taxibon gehaald voor 95.000 Rps ( € 8,00 ) met bestemming Sanur.17:00 uur rijden we richting Sanur. Het is druk op de weg. De taxichauffeur deelt mede dat ik op een ongunstig moment kom. Het is vakantie voor de Moslims, die na het suikerfeest een week vrij hebben en vanuit Java massaal naar Bali komen. In Kuta had ik waarschijnlijk geen plek kunnen krijgen. Laat ik, in de voorbereiding wel rekening hebben gehouden met de einddatum van de Ramadan, maar niet met het feit dat de Javanen nog een week vakantie hebben. Tot a.s. Maandag, zal ik er nog last van hebben.

Later wordt door backpackers bevestigd dat zij de afgelopen periode i.v.m. de ramadan problemen hadden met het zoeken naar overnachtingen. Vooral op Java.


Sanur
27°

Op mijn verzoek vraag ik de taxichauffeur om naar Swastiki bungalows te rijden. Deze overnachtingsplek heb ik ook gereserveerd voor de laatste 4 dagen van mijn verblijf in Sanur.
De eerste reactie van de receptioniste: Full booked.
Nadat ik te kennen had gegeven dat ik geboekt had voor de periode1 t/m 5 oktober blijkt er plotseling wel plaats te zijn. Een kamer met ventilator voor 250.000 Rps ( € 21,00 all inn, ontbijt en plaatselijke tax) De tijd vliegt en het is ondertusen19:00 uur en donker buiten.
Ik heb een plaatselijk restaurant opgezocht en het thuisfront via WIFI op de hoogte gebracht.Laat wordt het vandaag niet, want de vermoeidheid van de lange reis speelt parten.Voor de eerste nacht is mijn slaapplek verzekerd!


 
Dag 3 en 4

Woensdag 15 september 2010
31°

03:00 uur ben ik wakker. De sterren staan prachtig aan de hemel. Slapen lukt me niet en ik besluit buiten op de veranda een boek te lezen.
04:00 uur. Het is te vroeg om me aan te kleden. Terug naar bed om te proberen een paar uur te rusten.
Uiteindelijk schrik ik om 08:30 wakker. Uitzonderlijk laat voor mijn doen, maar toch heerlijk geslapen.
Vandaag zou ik mijn reis voortzetten en naar Ubud gaan, maar ik ben nog vermoeid. Mijn besluit is dan ook om nog een dag langer te blijven in Sanur.
Het bijboeken bij swastiki bungalow levert geen problemen op, waarna ik de omgeving ga verkennen.

Sanur is een belangrijke toeristische plaats, 10 km van Denpasar, aan de oostkust. Je zou Sanur een soort chiquere uitgave van Kuta kunnen noemen. Het strekt zich over een lengte van enkele kilometers uit langs het strand. Hier komen vooral de iets oudere vakantiegangers en overwinteraars.

Zodra je een stap buiten zet is het eerste wat je hoort ; Taxi sir?
Later op mijn vakantie zal ik deze kreet nog vaker horen. Veel inwoners zijn afhankelijk van het toerisme en via deze weg proberen de locals iets te verdienen.
Bali is doordrenkt met cultuur. Overal staan tempels en worden de straten versierd met kleine offers. De Balinese cultuur is dan ook nauw verbonden met de religie van het volk, het hindoeisme. Er is altijd wel een ceremonie gaande. Zo kom ik al wandelend door Sanur op diversen plekken offergaven tegen, zowel op straat als bij kleine huistempels. Ik wandel eigenlijk doelloos van de Jalan Danau Tambligan (centrumstraat) naar de hoofdweg en in een boog weer terug. In het centrum regel ik een taxi voor de volgende dag naar Ubud. De afgesproken prijs wordt Rps.150.000 (€ 12,00). Hij komt me ophalen om 09:00 uur. Om 13:00 uur brand de zon flink, tijd dus om aan het zwembad te liggen.

Bij het zwembad ontvang ik de nodige informatie van voorgenoemde backpackers.

Hun verblijf in Indonesië, beginnend op Java was een verblijf met regen. De droge moesson duurt van Mei t/m Oktober en het regenseizoen houdt aan van November t/m April. De beste reisperiode volgens de reisgidsen ligt tussen Juni en September, met in de avond een lokale bui. Ook de lokale bevolking geeft aan, dat het weerbeeld momenteel niet het beeld is van het seizoen.
Meerdere keren hebben de backpackers hierdoor hun reisschema moeten veranderen. Ook de Ramadan speelde hun parten, met name de reistijd en het regelen van een slaapplaats bleek vaak veel vertraging te veroorzaken. Na het uitwisselen van enkele tips, die ik goed kan gebruiken, wordt het verder een relaxte middag.
De avond valt en buiten het gedonder in de verte blijft het droog.
Om 19:00 uur ga ik richting Retro restaurant, liggend op de Jl Danau Tamblingan 126, alwaar ik mij tegoed doe aan een voorgerecht, Balinees hoofdgerecht en 2 Bintang bier voor € 10,50.

Overal verkrijgbaar in Indonesië is Bir Bintang, oftewel 'ster bier'. Een logische naam vanwege de grote rode ster op het etiket. Gebrouwen op Java, door een dochtermaatschappij van de Heineken-brouwerijen. Bintang heeft een veel zachtere smaak dan Heineken pils.

Het wordt verder een rustige avond en na een drankje bij Cafe Smorgas, begeef ik mij naar het hotel. Een tropische bui daalt neer over Sanur.


Donderdag 16 september 2010
29 °

Vandaag wordt mijn bestemming Ubud, maar eerst een stevig ontbijt, welke bij Swastiki goed is verzorgd.
Het is verder een grauwe en grijze start van de dag.
09:15 uur en geen taxi. Afspraken schijnen niet te nauw genomen te worden op Bali. Vanuit het hotel staan ook taxi`s klaar, dus neem ik deze maar. De prijs is Rps. 200.000 ( € 17,50) en er valt niet te onderhandelen.
Mijn taxi is wel luxe (airco).
De afstand Sanur – Ubud is 25 km.
De chauffeur vraagt tussentijds of ik interesse heb in het bezoeken van lokale activiteiten, zoals het bezichtigen en het maken van beelden (houtsnijwerk), welke langs de route liggen. Helaas voor hem, ik ben niet geïnteresseerd in dit soort lokale kunstvormen. Om 10:30 uur rijden we Ubud in

Ubud ligt in een vruchtbare streek in de bergen tussen rivieren en is vooral vanuit het verleden bekend als centrum van de kunst. Sinds de schilder Walter Spies hier kwam wonen in de eerste helft van de vorige eeuw is Ubud het Mekka geweest voor zowel inlandse als Europese kunstenaars. Op een oppervlak van tien vierkante km. in en rond het plaatsje wonen de beste dansers, musici, schilders en houtsnijders van Bali. Elke dag van de week is er wel ergens in de omgeving een tempelfestival, viering of tentoonstelling. In het museum Puri Lukisan of het Neka Museum zijn de mooiste selecties schilderijen, tekeningen en beelden vanaf 1930 tot heden te bewonderen. De omgeving van Ubud is prachtig.

Zoals gewoonlijk weten de chauffeurs de beste adressen om te overnachten en zo ook deze chauffeur. Hij rijdt naar Ubud Cottage, gelegen in het centrum van Ubud en wel op de JL.Monkey Forest Road.Ubud Cottage wordt aanbevolen door de Lonely Planet en kost Rps.350.000 (€ 29,75) all-inn per nacht. Nadat ik te kennen had gegeven dat er goedkopere adressen zijn dan deze ging de prijs omlaag. Uiteindelijk werd het Rps.250.000 ( € 21,00). Het is dat je per kamer betaalt, want ook nu heb ik een 3 pers.kamer ter beschikking. Ubud Cottage beschikt ook over een klein zwembad.Je hebt in het verblijf geen last van het geluid op straat.Ik begeef me in Ubud en zodra je een voet op straat zet, wederom de kreet; Taxi sir? en daarbij volgend Massage Sir? bij iedere stap.Ubud is net Valkenburg in Nederland, waar het centrum overvol is en de verdere omgeving een serene rust uitstraalt.

De volgende massage salons in Ubud, welke bekend staan om hun spa`s worden aanbevolen:bodyworks: gelegen aan de Jl.Hanoman en Ubud Sari Healt Salon: aan het eind van Jl. Kajeng.
Ik heb andere plannen in de korte tijd dat ik in Ubud ben.
Als eerste passeer ik het toeristen bureau op de hoek van de Jl. Monkey Forest Road en de Jl. Raya Ubud.
Een voorstelling trekt mijn aandacht. Kecak dance, een plaatselijke attractie.Een ticket kost Rps. 75.000 ( € 6,40)

De kecak dans, in Europa bekend als de apendans, is de bekendste dans waarin Hanuman een grote rol speelt.
Deze dans vindt zijn oorsprong in de Sanghyang uitvoering, een rituele dans waarbij de dansers in een trance raken door zang en oproeping. Eenmaal in trance, dan is de Sanghyang als geest in het lichaam van de danser. De geest manipuleert die persoon en gebruikt hem om het maskerspel, het poppenspel of de dans uit te voeren. De bewegingen, gebaren en choreografie zijn erg stilistisch en aan rituelen gebonden.
De kecak-groep bestaat uit mannen, gekleed in zwart-wit geblokte lendendoeken. Kenmerkend is het zingen van de klank 'tjak' in verschillende ritmes en tempo's door elkaar. Alleen de vocale klanken worden gebruikt als muziek. De groep zit in een cirkel en maakt met handen en armen deinende bewegingen.

Bij boekhandel Aray`s bookshop, gelegen op dezelfde straat, de Bali Pathfinder gehaald. Onmisbaar als je zelf, te voet, met de fiets of scooter de omgeving wilt verkennen. Verder gelopen naar Casa Luna, welke bekend staat om zijn Balinese kookcursus. Helaas, alle dagen tijdens mijn verblijf Full Booked. Een folder van Bali Bike tour, trekt ook mijn aandacht. Casa Luna was bereid om de boeking voor vrijdag vast te leggen, waarbij ik opgehaald zou worden bij Ubud Cottage om 08:00 uur. Het is ondertussen 13:00 uur en tijd voor een kleine snack. Ik ga naar Artist cafe (aanbevolen door de trotter) en ik bestel hier een salade en ijsthee. Rps. 54.000+8.100 (tax)= Rps 62.100 (€ 5,30). De smaak viel me, ondanks de referentie van de Trotter tegen. Al verder wandelend door de rijstvelden kwam ik via een voetpad uit op de Jl. Monkey Forest Road, vlak bij het apenbos. Vanaf het begin van de dag blijft de lucht niet open en het voelt, ondanks de warmte, klam en vochtig. Het is ondertussen 14:45 uur en ik besluit om de rest van de dag te besteden aan het zwembad.

Een uur voor aanvang van de voorstelling begint het tropisch te regenen. Ik pak de paraplu en begeef me in het donker op weg. De uitleg, door het toeristenbureau, waar de voorstelling wordt gehouden was correct. Op de Jl. Suweta. Stewards gaven aanwijzingen waar je moest zijn. Aanvang van de voorstelling 19:30 uur. Het is net zoals in Vietnam de puppet show. Je moet het zelf zien om een oordeel over deze lokale attractie te vellen. Eigenlijk had ik het na een half uur al gezien. Uiteindelijk blijf ik toch tot het einde van de show zitten, welke duurde tot 21:00 uur. Het regent nog steeds en ik loop terug naar het centrum. Het is akelig stil rond deze tijd. De bezetting in de eetgelegenheden is minimaal. Bij de Buddha bar is het wel druk en ik schuif hier aan om een hapje te eten. Later op de avond, het is ondertussen 21:30 uur, begint een bandje te spelen. Na nog een paar consumpties genuttigd te hebben begeef ik me naar mijn verblijf.

Naar officiële site >

Dag 5 en 6

Vrijdag 17 september 2010
31°

De wekker gezet, want vandaag gaat het gebeuren. Fietsen door de rijstvelden van Bali. De zon staat helder aan de hemel. Eerst ontbijt, wat in vergelijking met Swastiki bungalow, zeer karig is.
De tijd kruipt vooruit en ook vandaag heb ik weinig geluk. Er komt van alles langs, behalve de tourguide van Bali Bike. Uiteindelijk om 09:00 uur laten bellen en jawel hoor; miscommunicatie. Ik heb opnieuw een boeking laten vastleggen voor zaterdag, met de hoop dat het nu wel lukt. Voor vandaag besluit ik om zelf een fiets te huren voor Rps 25.000 ( 2,20). Ik heb gekozen voor een fietstocht van 22 kilometer, fietsroute ten Westen van Ubud uit actief in de tropen door Hans Lieshout.
Met de routebeschrijving in de hand en de Bali Pathfinder moet het lukken. De route start bij het Paleis van Ubud en gaat via Campuhan, Kedewatan, Singakerta terug naar Ubud.

Vol goede moed, eerst wennen aan het verkeer (je rijdt tenslotte links van de weg), ga ik op weg. Na een steile afdaling volgt een flinke klim (vlak voor Campuhan). Je proeft al snel de landelijke rust Bij de kruising bij Kedewatan ga ik linksaf, waar je kunt afdalen naar een raftingplaats. Volgens de beschrijving is de ligging de moeite waard, met een overweldigende natuur. Een mooi restaurant ligt aan de overkant van de rivier. Voor het bereiken van de raftingplaats dien je trapsgewijs naar beneden te gaan. Tip: laat de fiets boven staan! De eerste treden gaan nog, maar hoe lager je komt, hoe meer treden tegelijk je dient te overwinnen. Niet zo handig met de fiets bij je. Dan te bedenken dat ik dezelfde weg terug moet. Het uitzicht maakt veel goed en de natuur is hier echt prachtig. Weer boven vervolg ik mijn weg om bij een warung te stoppen voor een versnapering. Ik kom vervolgens terecht bij een versierd huis.
Tot nu toe maak ik mij verstaanbaar in het Engels. Bij de plaatselijke bevolking werkt dat niet zo. Op mijn vraag, wat de betekenis is van het versierde huis, krijg ik geen antwoord. Een lid van de groep, welke de Engelse taal beheerst, is in eerste instantie negatief naar mij. Hij gaat terug naar de overheersende tijd van de kulit putih (blanken), en wat ik eigenlijk hier doe. Ongelijk kan ik ze niet geven. Uiteindelijk vertelt hij me dat deze versiering te maken heeft met een bruiloft. Na de uitspraak; selamat tinggal (tot ziens) vervolg ik mijn weg richting Ubud. Hier wordt het verkeer drukker. Wanneer je getoeter achter je hoort betekend dit dat er weer een auto langs wilt. Uiteindelijk kom ik om 13:00 uur aan bij mijn beginpunt.
Het weer is goed dus ik besluit ’s middags lekker bij het zwembad te gaan liggen.
16:00 uur ga ik richting Casa Luna om te informeren of er a.s. maandag plaats is op de kookcursus, dan wijzig ik mijn reisschema.
No sir, Full Booked, wel plaats op donderdag en vrijdag. Dat is wat ik niet wilde horen, want dan zit ik op Java. Helaas, geen kookcursus!
De Komodo eilanden behoort ook nog tot de mogelijkheid om te bezichtigen. Daarbij loop ik tegen het probleem dat je al een paar dagen voor je bezoek malaria tabletten moet slikken. Toch gok ik het erop en ga naar Perama tours op de Jl. Hanoman. Het zit niet mee, helaas is deze tour alleen mogelijk met een minimale aanmelding van 2 personen.
Ondertussen wordt de lucht zwarter en in de verte hoor ik gerommel. Gauw de fiets inleveren en gelukkig voor de hoosbui ben ik op de kamer. Het komt met bakken naar beneden.
Terwijl het nog regent, wandel ik naar Bamboo Bali, een plaatselijk restaurant. Smooked Duck, een plaatselijke lekkernij is wat er op het menu staat. Om 21:00 uur begint een orkest te spelen en anders dan de avond ervoor klonk het stukken beter. Zelfs zo goed, dat het voor mij laat wordt deze avond.


Zaterdag 18 september 2010
32 °

Vandaag de balibike tour. Nog voor 08:00 uur verschijnt de tourguide van Bali Bike tour, herkenbaar aan zijn gele shirt. Ik ben de eerste kandidaat en er volgen nog 6 personen. We halen vervolgens 2 Koreanen op, die geen aanstalten maken en eerst rustig hun ontbijt opeten. Uiteindelijk na 20 minuten komen de Koreanen langzaam naar buiten, waarna we de volgende 4 kunnen ophalen. Een gezin, bestaande uit 3 personen en een vrouw. Allen Austria`s. Bali ligt vlak bij Australië en is een favoriet vakantieoord voor Australiërs.
De groep rijdt eerst naar een verzamelpunt en na het overstappen in een 12 persoonsbusje rijden we richting tengallalang, naar de Batur Vulcano, die nog steeds actief is. Onderweg stoppen we bij een koffieplantage, welke 600 meter boven de zeespiegel ligt. Op deze hoogte is er geen rijstbouw meer mogelijk.Na tekst en uitleg over de verschillende soorten bonen en het demonstreren van het branden van de koffiebonen, sluiten we aan om verschillende soorten producten te proeven. Ondertussen is het 11:00 uur en de lunch wordt genuttigd bij het meer.
Het is dan ook een prachtig uitzicht over het meer als de lucht open is.
We rijden vervolgens richting verzamelplaats, waar de fietsen klaar staan. Het passeren van een ceremonie, levert vraagtekens op. Helaas kan de gids geen uitleg geven om wat voor ceremonie het gaat.
Na het kiezen van een bike, het op spanning brengen van de banden en een testrit is het tijd om te fietsen. Onderweg ontvangt de groep tekst en uitleg bij het passeren van lokale gelegenheden.
We stoppen bij een rijstveld, waar de lokale bevolking aan het werken is. Het proces van het maaien van rijst plantjes, het droog slaan en zeven van de korrels, wordt hier getoond. We kunnen meedoen aan dit proces. Er wordt verder gefietst en we passeren prachtige gezichtsvelden, o.a. prachtige rijstterrassen. Ook de beroemde Bebek eend, welke gebruikt wordt om het ongedierte uit de rijstvelden te houden. Later zullen ze als plaatselijke lekkernij op het bord terecht komen. Onderweg stoppen we om tekst en uitleg te krijgen over de voorbereiding van een tempelceremonie. De jongeren zijn de versieringen aan het voorbereiden, terwijl de ouderen bezig zijn aan het voorbereiden van de feestmaaltijd.
We gaan verder en het merendeel fietsen we afdalend, met een enkele keer een klim. Je kunt zien wie van de groep het fietsen gewend is. Er worden voldoende pauze`s ingelast..
We komen terecht in een dorp, waar enkele leden van de bevolking klaar zitten met hun hanen. Hanengevechten zijn het meest geliefde volksvermaak op Bali. Een hanengevecht vindt plaats ter gelegenheid van een reinigingsceremonie die het dorp moeten zuiveren van kwade magische invloeden. Een hanengevecht is zowel een sport als een gokspel. Het is een gevecht op leven en dood. Aan de poten van het dier worden vlijmscherpe mesjes gebonden, waarmee de tegenstander dodelijk verwond kan worden.
Hanengevechten zijn volgens de Balinese wet verboden, maar veel Balinezen houden deze traditie nog in ere.
De rit loopt langzaam ten einde en een Balinese rijsttafel staat ons te wachten.
Het was voor Rps 370.000 ( € 32,00) een prima dagbesteding.
18:00 uur en de hemelpoorten worden geopend. Het blijft de hele avond regenen.
Een boeking bij Lions Air en Garude Air voor a.s. donderdag naar Yogyakarta via de computer lukt niet. De CVV code van mijn creditcard wordt bij beide maatschappijen niet geaccepteerd. Een telefoontje naar mijn bank hielp ook niet. Bij thuiskomst moest ik mijn pas maar laten vervangen.
Leuk, eerst een wereldpas die niet functioneert en nu de creditcard niet. Er zit niets anders op dan mijn boeking voor de vlucht te voldoen bij de lokale agent. Dat betekent 3% extra kosten voor commissie.

Dag 7 en 8

Zondag 19 september 2010
31°

08:00: Na een zware donderslag in de nacht is het blijven regenen. Waar je ook bent en in welk land je ook zit, regen is altijd een smet op de vakantie. De lucht voorspeld niet veel goeds.
09:30 In de regen ga ik te voet richting Monkey Forest. De entree bedraagt Rps10,000 ( € 0,85). Het park is dagelijks geopend van 08:00 tot 18:00 uur.
Monkey forest, ofwel het Apenbos, iseen groot tropisch, dichtbegroeid bos, wat in een vallei ligt. Door het bos lopen geplaveide paden, die alleen toegankelijk zijn voor voetgangers. Het bos dankt zijn naam aan de makakengemeenschap die er woont. Apen worden in de hindoeïstische godsdienst vereerd, meer bepaald in de figuur van de aapgod Hanuman.
Als je geen bananen koopt, welke overigens bij de ingang verkrijgbaar zijn, wordt je niet lastig gevallen door de apen. Heel wat apen wachten tot de toeristen hun wat te eten geven, of erger nog, ze komen hun favoriete lekkernij zelf zoeken in jaszakken. Omdat ik niks bij me heb, vallen ze mij dus ook niet lastig. De overige toeristen worden soms zelfs agressief door de apen benaderd. Tijdens mijn verblijf in Monkey Forest is het redelijk droog, maar zodra ik een stap buiten de poort zet, komt de regen weer met bakken naar beneden. Na 20 minuten geschuild te hebben kan ik weer op stap.

 

Aangekomen in het centrum van Ubud sla ik een weg in om te wandelen in het buitengebied van Ubud. De wandeling loopt van de dorpen Kutuh- Kelod, Tegal-Lantang, Junungang, afbuigend naar Bentuyung, Sambahan en uiteindelijk eindigend bij het Ubud Palace in Ubud. Tijdens de wandeling zie ik diverse tempels, rijstvelden en kom ik in de dorpen verschillende locals tegen. De wandeling wordt afgewisseld met regen en af en toe zon.
Het natuurschoon dat niet verstoord wordt door forensen is een bron van serene rust in het gebied. Mijn geoefende zinnen: selamat siang (goede middag) en later selamet sore (goede namiddag) wordt door de bevolking enthousiast beantwoord. Terwijl ik langs een bouwplaats loop, waar de vrouwen het zware werk verrichten, vraag ik in het Indonesisch of ik een foto mag nemen. Op deze vraag wordt steevast beantwoord dat dit geen probleem is.

Om 16:30 wandel ik Ubud in. Net op tijd kom ik aan bij Ubud cottage, alvorens wederom een bui losbarst. 18:30 Het blijft regenen en met de paraplu in de hand ga ik richting Perama Tours agentschap om een busticket te regelen voor de volgende dag richting Lovina. Perama tours onderhoudt goedkope shuttlediensten op Bali en Lombok naar de voornaamste toeristische plaatsen. Lovina, de plek waar ik heen wil, is gelegen aan de noordkust. De prijs voor het busticket is Rps 135.000 ( € 11,50)
Bij het restaurant Pundi Pundi, tegenover het agentschap van Perama, heb ik de plaatselijke specialiteit genomen; Bebek Panggang (geroosterde eend).
Uiteindelijk blijkt deze avond een van de duurste avonden worden tijdens mijn verblijf. 2 karaffen wijn; ( 2x 0,5 ltr) Rps 320.000, Bebek Panggang; Rps 65.000, 1 capppuccino; Rps 20.000. Hierbij nog eens service en tax Rps 62.750. In totaal Rps 467.775 ( € 40,00). Alcohol is op Bali prijzig, maar voor westerse normen nog steeds betrekkelijk goedkoop. De grote uitgave is het gevolg van het in gesprek raken met landgenoten, waardoor ik langer dan verwacht in het restaurant blijf hangen. Uiteindelijk begeef ik mij om 22:45, wederom in de regen, richting Ubud Cottage voor de laatste overnachting in Ubud.


Maandag 20 september 2010
30 °

De hele nacht is het watergekletter hoorbaar. Uiteindelijk kan ik niet meer in bed blijven en ben ik om 06:00 uur opgestaan om mistroostig naar de grote stroom water te kijken. Er zit voor mij niks anders op dan een boek te lezen.
De pickup van Perama tours verschijnt om 11:00 en we rijden naar de verzamelplaats om uiteindelijk om 11:30 in Ubud weg te rijden.

Wat me opviel aan Ubud, is dat het een prachtig wandel- en fietsgebied is, maar door het steeds meer opkomende toerisme, worden hier de prijzen ook hoger door. Dit wordt bevestigd door toeristen,die Bali al een paar jaar aandoen.
Door de aanhoudende regenbui moeten enkele blank staande straten in Ubud overwonnen worden. Dit geeft zowel voor inkomend als uitgaand verkeer de nodige hindernissen. Zodra we op hoger gebied zijn rijden we richting Bedugul. Hier verschijnen we om 13:00 uur.
Bedugul is gelegen aan de oever van het Bratanmeer en ligt 29 km ten zuiden van Singaraja en 51 km van Denpasar. Bedugul is populairder bij Indonesïers dan bij buitenlanders. 2 Forensen laten we hier achter en na een korte pauze van een kwartier vervolgt de bus zijn weg richting de kust, naar Singaraja om precies te zijn. In het zicht van de kust klaart het weer op en als we Singaraja doorrijden richting Lovina, schijnt de zon gelukkig weer volop. Dit komt waarschijnlijk ook omdat we de bergen voorbij zijn. Het is laat in de middag als we aankomen bij Perama tours in Lovina.

Lovina, strekt zich uit ten westen van Singaraja. In tegenstelling tot het zuiden is de zee hier heel kalm. Het is ook minder toeristisch en je kunt in alle rust zwemmen, maar het water is niet zo helder als elders. De grote attractie van Lovina zijn de dolfijnen.

Bij aankomst wordt gratis Nasi goreng door Perama tours verstrekt. Ook bieden ze overnachtingen aan, maar toch besluit ik te overnachten in Gede Homestay. Gede homestay wordt aanbevolen door de Trotter en ligt direct aan het strand.
Gede heeft de beschikking over kamers met ventilator en airco. Voor mij wordt het een kamer met ventilator. De prijs bedraagt Rps 130.000 (€ 11,00) all in. De ligging van Gede Homestay is in ieder geval beter dan Perama tours. Verwonderlijk is het niet dat al gauw een persoon verschijnt die je de nodige trips aanbiedt in de omgeving. In principe blijf ik hier maar een volle dag en wil me, gelet op het weer van de afgelopen dagen, niet vastleggen. Wel wil ik de dolfijnentocht wel eens meemaken. Omdat ik niet ga (kan) snorkelen wordt de prijs Rps 100.000 (€ 8,50). Ik word de volgende dag om 06:00 uur opgehaald. Het is nog vroeg in de avond en ik besluit om richting centrum van Lovina te wandelen. Dit blijkt een stevige trip te zijn van circa 45 minuten. Het centrum van Lovina heet Kalibukbuk. Hier liggen de meeste restaurants en hotels.
Een uitbater van fietsverhuur vraagt Rps 25.000 per dag voor een fiets, maar ik heb maar Rps 23.000 ( € 1,95) bij me. Met dit bedrag gaat de verhuurder ook akkoord. De afspraak wordt dat ik de fiets nu meeneem en de volgende avond terug breng. Het is ondertussen donker en al fietsend zonder licht, begeef ik me op de onverlichte wegen richting Gede Homestay.
Aan het strand ligt Rasta Restaurant. Ik schuif aan om te genieten van wat er in de keuken wordt bereidt. Na een enerverende dag besluit ik om op een strandbedje te gaan genieten van het ruisen van de zee.


Dag 9 en 10

Dinsdag 21 september 2010
30°

De kamer is een eenvoudige kamer, waarbij blijkt dat de douche zijn beste tijd heeft gehad. Het zijn ook harde bedden, wat de nachtrust niet ten goede komt.
06:00. Terwijl ik zit te wachten op de veranda, komt Gede aan om me te vertellen dat ik moet opschieten, want de boot vertrekt. Dat ophalen is (eigenlijk ook wel logisch) aan het strand en niet bij mijn kamer!
Iedere dag tegen zonsopgang varen boten uit, op zoek naar dolfijnen voor de kust. Deze traditionele boten (prauwen) met plaats voor vier personen en een schipper cirkelen rond tot een groepje dolfijnen aan het oppervlak verschijnt. Het is één groot circus. Zodra een dolfijn wordt gespot varen alle prauwen erop af. Het gevolg is dat er weinig dolfijnen te zien zijn.
Een prachtig schouwspel biedt de opkomende zon, die langzaam achter de bergen verschijnt.
Het wordt vandaag verder een mooie zonnige dag.
07:30, tijd om terug te varen naar het strand.

Ter plekke krijg ik te horen dat een kamer met airco vrij komt. Meerprijs hiervoor is € 6,00.
De homestay`s worden veelal bezet door reizigers die hoogstens 1 of 2 nachten verblijven.
Mijn eigen kamer maak ik vrij, zodat deze verhuurd kan worden. Mijn tas geef ik tot terugkomst in bewaring.
Vanuit Lovina kan men met de bus richting Yogyakarta via de vulkaan Bromo. Gelet op het tijdsschema en de inspannende reis met de lokale bus heb ik besloten terug te keren naar het vliegveld, om met een ochtend vlucht naar Yogyakarta te gaan. De Bromo vulkaan laat ik hiermee links liggen.
Bij Perama tours ontvang ik korting op de busreis richting vliegveld omdat ik al eerder met Perama tours heb gereisd. Hiermee wordt mijn rit van Lovina naar het vliegveld Rps 90.00 ( € 7,60). Op de hoofdweg ligt een bookingskantoor van gerenommeerde vliegmaatschappijen. Een boeking is snel geregeld, alleen heeft men geen creditcard faciliteiten. Geen nood, een jonge dame brengt me achter op de brommer naar het eerstvolgende hotel, waar men wel over deze facaliteiten beschikking heeft.
De vlucht wordt uitgevoerd met Lions Air en de prijs is Rps 589.160 (€ 49,50). Had ik deze vlucht rechtstreeks kunnen boeken was de prijs Rps 510.000 ( € 43,35)
Na deze handeling is het tijd om op de fiets te stappen en richting Banjar te fietsen. Eerst fiets je langs een lange kustweg, om uiteindelijk bij Pegayaman, af te buigen richting Banjar. In het dorpje Ambengan passeer je een lokale markt om vervolgens de kleine weg te nemen die omhoog klimt. Na het betalen van Rps 5000 ( € 0,42) en Rps 2000 (€ 0,17) voor donatie mag je de hot spring betreden. De hot spring in Banjar bestaat uit aangelegde bassins, in de bedding van een warmwaterbron. Ze zijn omringd door hoge bomen en mooie palmen in een ontspannen sfeer. De drie bassins hebben verschillende afmetingen en zijn gevuld met licht zwavelhoudend water van 32º.

Helaas, heb ik de zwembroek niet bij me en kan ik zwetend van de stevige klim alleen maar toekijken en rusten voor de komende fietstocht. 10:45; tijd om op de fiets te stappen. Terwijl ik Hot spring verlaat, staan de nodige opdringerige souvenirsverkopers om hun waar aan te prijzen. Ook de zon begint nu goed te branden. Ik fiets terug richting Lovina. Teruggekomen trakteer ik mezelf op een welverdiend koel drankje. Na een kleine rustpauze besluit ik om de fiets in te leveren en terug te lopen naar Gede homestay.
13:30 de nieuwe kamer is gereed. Direct bij binnenkomst is het verschil merkbaar. Een goed bed, een aparte doucheruimte met bad en de kamer heeft airco, wat op dat moment een verademing is.
Ik ga op de veranda zitten voor het bijwerken van mijn verslag.. De middag gaat voorbij en Gede Homestay raakt langzaam weer vol. Gasten, welke later aankomen ontvangen de mededeling Full Booked, maar worden netjes doorverwezen naar andere mogelijkheden. Het valt op dat Gede, een gemoedelijk persoon, het eenieder naar zijn zin wilt maken.
De avond valt en het is prachtig om te zien hoe de zon aan het strand onder gaat. Het avondeten heb ik samen met een Fransman en een Welshman die ik ter plekke heb ontmoet.
Beiden zijn net als ik zeer reislustig, echter zij hebben zelfs hun baan opgezegd om voor langere periode te kunnen reizen. Door de leuke gesprekken Al doende in het gesprek wordt een voorstel gedaan om een hapje te eten. Dit wordt uiteindelijk met voornoemde persoon uit Wales en een Fransman, welke nu in Ierland woont. De conversatie wordt gevoerd in het Engels met als thema: De zin van individuele reizen. Beiden personen geven aan dat ze van jonge leeftijd zijn en hebben het besluit genomen om hun werk, vaarwel te zeggen en een langdurige reis te maken door Azië De persoon uit Wales vanuit een misgelopen relatie en de Fransman heeft het reizen van jongs af aan in het bloed zitten. Hiervoor heeft hij zijn baan, welke in de ICT voorlopig ligt vaarwel gezegd. Zijn vader was piloot en zodoende heeft hij het reizen in het bloed zitten.
Door de leuke gesprekken vliegt de avond om en na wat adresgegevens uitgewisseld te hebben vervolgt een ieder zijn weg.


Woensdag 22 september 2010
30 °

07:30 uur. Helaas is het buiten grijs en grauw, het regent. De Fransman komt terug van de dolfijnentocht. Er was geen dolfijn te zien en voor het snorkelen was het te koud waardoor de boot eerder terug kwam. Na het ontbijt wandel ik naar Perama, welke om de hoek ligt van de Homestay. Precies om 09:00 uur vertrekken we, ditmaal met 4 personen, richting Lovina. Het is wederom een aftandse 25 persoonsbus, die het museum niet misstaat. Het is 16:00 uur als we Kuta in rijden om uiteindelijk te stoppen bij Perama touragentschap. Omdat de bus laat is rijdt deze niet meer verder naar het vliegveld. Ik besluit om de reistas te droppen bij het agentschap en langs het langgerekte strand richting Legian te wandelen. Mijn vlucht vertrekt pas morgenvroeg om 06:00 uur. Ik kan kiezen tussen een overnachting zoeken of in Kuta te verblijven en later naar het vliegveld te gaan. Gelet de lawaaiigheid in Kuta, besluit ik het laatste. Ik eet bij Tekor restaurant (Indian Chicken). Dit restaurant ligt in Legian aan de boulevard en heeft zicht op zee. Terwijl ik eet begint het te donderen. Een paar druppels vallen, maar daar blijft het gelukkig bij. De avond valt en het is tijd om richting Perama tours te lopen om mijn reistas op te halen. De reisagentschap is open tot 21:00 uur. Ik neem plaats op een bankje bij het monument, ter nagedachtenis van de slachtoffers van de bomaanslagen in 2002. Geanimeerd observeer ik het publiek. Hoe later op de avond, hoe losser men wordt. Verschillende keren verschijnt de gewone politie (de tourist politie en de hondenbrigade). Ze houden alles in de gaten. Ik zit tegenover de bekende trotterswijk Poppies Lane en zie hoe het volk zich de nacht in begeeft. Kuta is net het Lloret del Mar in Spanje.

Dag 11 en 12

Donderdag 23 september 2010
30°

Rond 01.00 uur vertrek ik richting Mama`s. Mama`s is een Duits restaurant in Kuta. Ik neem nog een braadworst in combinatie met een 0,5 liter uit het vat. Voor de deur van het restaurant staat een taxi. Voor de rit naar het vliegveld betaal ik Rps 50.000. Het is ondertussen 02:00 uur als ik verschijn op het vliegveld. In afwachting van mijn vlucht kom ik in gesprek met Stan en Lijanne. Lijanne is sinds kort afgestudeerd als lerares en Stan op het moment helaas werkeloos. Ze maken een rondreis door Azië. Vol interesse volg ik de website van stanenlijanne, welke gedetailleerd en verzorgd uitziet. In principe hebben ze hiervoor 6 maanden uitgetrokken. De informatie van beiden kanten veroorzaakte dat de tijd omvloog en voor we het in de gaten hadden konden we naar de incheckbalie.
De vlucht wordt uitgevoerd met Lions Air.

Lion Air of Lion Mentari Airlines is de grootste privéluchtvaartmaatschappij van Indonesië. Het hoofdkantoor is gevestigd in Jakarta, Indonesië. Lion Air vliegt naast binnenlandse vluchten ook naar Maleisië, Singapore, Vietnam en Saoedi-Arabië. De thuisbasis is Soekarno-Hatta International Airport, Jakarta.[2] Zij voeren lijndienstvluchten uit op een uitgebreid routenet met 42 bestemmingen en 226 dagelijkse vluchten (December 2009). Lion Air staat samen met een aantal ander Indonesische maatschappijen op de lijst van luchtvaartmaatschappijen met een exploitatieverbod voor de EU.

Om 06:10 uur gaan we de lucht in. Om 06:20 uur landen we weer op het vliegveld van Yogyakarta (Java). Op Java is 1 uur tijdsverschil met Bali.

Waar haalt yogya zijn prestige en zijn rijkdom vandaan? Op die vraag bestaan vele mogelijke antwoorden. De nabijheid van de vulkaan Merapi, die voor Javanen een diep mystieke betekenis draagt, speelt zeker een rol De overblijfselen van de vervlogen koninkrijken: Borobudur, het grote Boeddhistische complex ter wereld en de hindoetempels van Prambanan die naar de hemel oprijzen. Beide werelderfgoed van de Unesco.

Ik regel een airport taxiticket voor Rps 50.000 ( € 4,65) om mij Yogya te brengen (8 km).
Mijn verblijf ligt in de wijk Prawirotaman, die doorspekt is met restaurantjes, losmens en kunstboetiekjes. Deze wijk werd op 27 mei 2006 getroffen door een zware aardbeving met een kracht van 6.2 op de schaal van richter. ( Als gevolg van het ontwaken van de Merapi,)
De rit duurt niet lang en om 07:30 sta ik voor de deur van Delta Homestay.
In afwachting van mijn kamer, welke om 10:00 uur vrij komt heb ik genoten van een ontbijt. Prijs Rps. 20.000 (€ 1,80). Hierna ben ik aan het zwembad gaan liggen.
Om 12:30 uur wordt de lucht donker en een donderslag in de verte voorspelt niet veel goeds. Even later barst het los en aangezien ik toch moe ben van de

lange nacht ga ik even op bed liggen. 17:00 uur schrik ik wakker. Ik besluit mij op te frissen en wandel richting centrum, naar de Jalan Maliobore. Jalan Maliobore is de winkelstraat van Yogyakarta en is s`avonds druk bezet. Een plotselinge donderslag en de daarmee gepaard gaande regen noodzaakt mij om het verblijf te verlengen. Aangeschoven bij een Warung om gebruik te maken van de plaatselijke specialiteit: Nasi Gudeng, een zoetzure schotel van rijst en nangka`s (vruchten van de Indonesische broodboom) in kokosmelk. Incl. 2 ijsthee betaal ik slechts Rps. 41.000 ( € 3,45). Het regent om 22:00 uur nog steeds. Ik meld mij bij een een Becak (fietstaxi) om me terug brengen naar mijn guesthouse. Vraagprijs 25.000 rps ( € 2,16), na wat onderhandeling werd het 20.000 rps (€ 1,73) Eigenlijk schaamde ik me, want het was toch wel een stevige rit.


Vrijdag 24 september 2010
31 °

04:00 uur. Vandaag ga ik naar de Borobudur. Gelegen bij de Merapi vulkaan. (note: deze vulkaan barstte, na mijn thuiskomst op 26 oktober uit en heeft inmiddels meerdere levens geëist).
De wekker hoef ik niet te zetten. Zowel de hanen (gehokt achter mijn slaapverblijf) als de muezzin van de Moskee zorgden ervoor dat ik op tijd wakker werd. De komende dagen in Yogya zal dit zo blijven.
Naast de Borobudur staat ook de Prambanan, de grootste hindoetempelcomplex van Java op het programma. (deze tour heb ik geregeld via Delta Homestay).
De kosten voor het programma: vervoer: Rps 70.000, entree Borobudur: Rps 125.000 en entree Prambanan: Rps110.000. Totaal Rps. 305.000 ( € 26,50)
Met 11 personen rijden we richting Borobudur en zien in de verte de nog rustige Merapi liggen.
Klokslag 06:00 uur staan we aan de ingang van de Borobudur. Ruim op tijd voordat de meeste toeristen komen.

    Klik op start voor flash Borobudur

De Borobudur (Javaans: Barabudhur) is een boeddhistisch heiligdom op 40 km ten noordwesten van Jogjakarta in de provincie Midden-Java, in het centrum van het Indonesische eiland Java. Het is naast de Prambanan en de Kraton in Jogjakarta één van de toeristische trekpleisters van Centraal-Java.
De Borobudur is gelegen bij de Merapi, de meest actieve vulkaan van Indonesië, en is gebouwd in de periode 750 - 850. De naam stamt mogelijk van het Sanskriet "Vihara Buddha Ur", dit betekent vrij vertaald "boeddhistische tempel op de berg".

Bij de ingang is een film over de Borobudur verkrijgbaar (prijs Rps.100.000  € 8,40) Een terugblik van de film geeft een beeld van het ontstaan van het monument.
De Borobudur in de ochtend geeft een serene rust aan het complex. Rond deze vroegte zijn de monniken bezig met hun dagelijks gebed. De meeste toeristen komen later en dat geeft de groep de gelegenheid om alles op ons gemak te bekijken en te fotograferen.
Na een versnapering rijden we met de groep naar de Prabanan.

Prambanan is het grootste Hindoe Javaanse tempelcomplex in Indonesië.Het ligt op Centraal-Java, ongeveer 18 km ten oosten van Jogjakarta, aan de weg naar Solo. De belangrijkste van deze tempels is de Lara Jonggrang, vaak ten onrechte aangeduid als "de Prambanan". De tempels zijn ongeveer 850 n.Chr. gebouwd door onder andere Rakai Pikatan, een Shivaïtische koning uit de tweede Mataram-dynastie. Korte tijd nadat het complex was voltooid, werd het verlaten en begon het te vervallen.
Voor meer foto`s ga naar >

We arriveren rond 10:00 uur bij de Prambanan en hebben 2 uur de tijd om het complex te bezichtigen. Een gedeelte staat in de steigers voor onderhoud en is niet toegankelijk voor publiek. Het grootste deel van het complex is verwoest door de aardbeving op Midden-Java in 2006. De brokstukken zijn wel blijven liggen waardoor je een zicht krijgt op de omvang van het complex. Inmiddels is een gedeelte van het complex weer hersteld.

Rond de middag schijnt het zonnetje en bekijk ik vanaf een bankje in de schaduw de overige toeristen. Om 12:00 uur gaan we richting Yogya, alwaar ik me laat afzetten bij het treinstation. Een treinticket esekutif, dit is eersteklas met airco, voor maandag richting Bandung gekocht (prijs Rps. 170.000  € 15.00). De afstand van Yogya naar Bandung is 388 km. Vertrek 09:27 uur en aankomst Bandung 17:10. Vanuit het treinstation loop ik door de winkelstraat richting Prawirotaman, de wijk waar ik verblijf. Een tussenstop in een winkelcentrum om iets te nuttigen. Ik zit amper, of hoor het geklater van regen op de daken. Aangezien het blijft regenen, wordt het verder een rustige avond

Dag 13 en 14

Zaterdag 25 september 2010
30°

Vandaag ga ik richting Kraton; het uitgestrekte paleiscomplex van de sultan van Yogya. Een Becak driver staat voor het guesthouse en is bereid om voor Rps 15.000 ( € 1,30) mij die kant op te brengen. Maar eerst maar weer eens mijn was, onderweg afgeven. 1,2 kg voor Rps. 15.000 (€ 1,30). Rijdend richting Kraton, vroeg de chauffeur of ik interesse had in Batik. De becak rijders proberen hiermee hun verdiensten op te vijzelen.

Batik is een versieringstechniek waarbij met een tjantik (waspen) of tjap (stempel) vloeibare was in patronen op textiel wordt aangebracht. Als het stuk stof in een verfbad wordt ondergedompeld, hecht de verf zich aan de blootgestelde delen.

Voor mij is deze verkoop niet weggelegd.

Beschrijving:

Het sultanaat van Yogjakarta is ontstaan uit een tweedeling van het rijk van Mataram. De Nederlanders benoemden Prins Mangkoebumi als de eerste sultan van Yogjakarta. Hij besteeg het nieuwe sultanaat als Hamengku Buwono 1e.
Tegenwoordig is de kraton het paleis Hamengku Buwono 10e.
Sultan Hamengku Buwono 1e ontwierp de kraton en betrok deze in 1756.
Het gebied van de kraton beslaat 14.000 vierkante meter en heeft een diepe filosofische betekenis. Daarom bekijken Javanen de kraton in een zuid-noord richting. Dit symboliseert de ontwikkeling van een kind naar de volwassenheid.
Kraton hovelingen dragen traditionele kleding; een donkere Batik Sarong, nauw jasje, kris en een batik hoofddoek.De kraton is het middelpunt van bedrijvigheid tijdens de Grebeg praalvertoningen die drie keer per jaar gehouden worden.
Tegenwoordig is de Kraton niet langer meer de zetel van macht, maar herbergt de vorstelijke erfstukken, wapens, koetsen en geschenken van koninklijke gasten. Tevens is er een museum opgedragen aan de overleden Hamengku Buwono 9e.
Enkele symbolische betekenissen binnen de Kraton
Op het noord-plein staan 64 bomen. Dit getal refereert aan de leeftijd van Mohammed. Het is een eerbetoon.De pilaren in het paleis bevatten Hindoeistische, Boedhistische en Islamitische elementen.
Het complex begint met een wachttoren 'Krapyak', gevolgd door een driekilometer lange straat richting het noorden. Bomen langs de weg symboliseren het leven van een kind op de goede weg: geliefd en verzorgd door zijn ouders.
De hoofdingang 'Plengkung' staat voor de tienerjaren van een kind.
Gevolgd door het zuid-plein 'Alun Alun'. Op dit plein komen vijf straten uit, die menselijke zintuigen weergeven.Verder richting het noorden is een open veranda genaamd de 'Siti Hinggil'. In het midden hiervan zit de sultan wanneer hij buitenlandse gasten ontvangt.
Onderweg van zuid naar noord komt men de 'Beringharjo Market' tegen. Deze markt symboliseert verleiding, vanwege allerlei luxe goederen.
Iets verderop staat de pilaar, genaamd 'Tugu'. Als men deze bereikt dan betekent dat men de aardse verleiding (materiele rijkdom, hoge posities en overheerlijk eten en drinken en lust naar de andere sekse) heeft weten te weerstaan. Dit is in feite het keerpunt van het aardse leven naar de verlichting.
Uiteindelijk komt men terecht in het hart van de kraton, de Bangsal Kencono (Gouden Paviljoen). Dit stelt de verbintenis tussen de mens en god voor.

Na het bezichtigen van het paleis van de Sultan een verplichte stop bij een batik shop. Hier werd tekst en uitleg gegeven over de traditie en het verwerken van batik. Het geheel tot doel om tot koop over te gaan.
De tweede verplichte stop is bij een fabriekje waar marionettenpoppen worden gemaakt. Deze zijn gemaakt van platte buffelhuid en worden beschilderd. Het inslaan van de gaatjes gebeurd met verschillende pennen en vereist een gedegen techniek. Ook hier weer de traditionele verkooptechniek. Ondertussen heeft de gids mij verlaten, met uiteraard de nodige fooi.
Na het beluisteren van een Gamelan orkest en het bezichtigen van het museum besluit ik om 13:00 uur terug te lopen naar Delta Guesthouse. Helaas verloop ik me en kom uit bij de oude vogelmarkt, in het Kraton, welke nu elders gevestigd is. Onderweg passerend een traditionele bruiloft waar ik foto`s mag maken. Uiteindelijk zit ik weer op de hoofdweg. Ik zit amper aan het zwembad, of een windvlaag meld zich met helaas weer regen. Een stroomstoring, naar aanleiding van deze windvlaag is het gevolg dat een gedeelte van Yogya geen stroom heeft. Geen airco, geen douche. Om 18:15 uur was het probleem verholpen. ViaVia restaurant gelegen een straat verder wordt aanbevolen door de Trotter. Het is druk als ik verschijn. Als dagmenu staat vermeld Sate Ayam Rps. 22.000 (€ 1,90). Een orkest brengt de nodige stemming erin en zo eindigt wederom een dag.


Zondag 26 september 2010
31 °

Ook vandaag meld de haan en de muezzin zich voor de wekker. Het is zondag en de zon laat zich van de goede kant zien. Op straat wordt handel gedreven. Op de markt wordt naast groente ook vlees zonder koeling verhandeld Bij het passeren van de kraampjes ga ik verder richting de vogelmarkt. Dit is een kleine wandeling van 3 kwartier. Op de vogelmarkt wordt naast de vogels ook verhandeld: honden, katten, slangen, konijnen, vissen. Veelal in de volle zon. Wat een dierenleed. Helaas hoort dit nu eenmaal bij Azië. Ik wandel verder richting Kraton. Vandaag zou een Performance Dance plaats vinden. Uiteindelijk kom ik aan bij de zij-ingang van gisteren. Waar ik gisteren zo kon door lopen, werd ik nu tegengehouden. Ik moet betalen en word verwezen naar de hoofdingang. Deze kun je bereiken, door om de omheining heen te lopen. Het is nu niet de entree wat me tegenhoud, maar de massa toeristen. Tenslotte had ik de Kraton al gezien. Ik ga op een bankje zitten en kijk hoe de toeristen overvallen worden door de plaatselijke opdringerige verkopers. Ik wandel verder, eigenlijk doelloos. Toch leer je hierdoor de andere kant van Yogya kennen en zie je welk leed op straat heerst. De keerzijde van een grote stad, die uiteindelijk wel de nodige foto's oplevert. De afstanden op de plattegrond lijken kort, maar hierin vergis ik me. Het zijn dan ook de nodige kilometers die ik gelopen hebt. Terug ga ik met de lokale bus voor Rps.30.000 (€ 0,26). In de buurt van Jalan Marlioboro, zit het verkeer muurvast. Er is i.v.m. Een optocht geen doorkomen aan. Alle verkeer wordt omgeleid. Er breekt paniek uit en iedereen wilt naar buiten. De bus, het motor gedeelte, staat in brand. Eenmaal buiten de bus besluit ik de korte afstand naar het centrum te lopen. Ook hier geen doorkomen aan. Op het eind van de straat houd ik een Becak aan, welke me terugbrengt naar het Guesthouse. Het is ondertussen 18:00 uur. Mijn laatste avond in Yogya en ik begeef me in de druilerige regen naar ViaVia restaurant. Vandaag kies ik uit een van de 3 dagmenu's; zeevruchten met rijst voor Rps.25.000. ( € 2,16) Tot nu toe prefereer ik de Javaanse keuken boven de Balinese keuken.

Dag 15 en 16

Maandag 27 september 2010
31°

In de ochtend is het meestal droog en zonnig. Ook deze morgen begint de dag zonnig. Voor mijn ontbijt nog even een mail gestuurd en toen ik op de klok keek werd het toch wel langzaam tijd om me klaar te maken voor de treinreis naar Bandung. De receptioniste keek verbaast. En toen zag ik het ook. Het hele verblijf op Java had ik mijn klok op Denpasar tijd staan (1 uur later). Tot nu toe op Java geen probleem gehad, behalve vandaag. Ontbijten kon, maar voor de taxi moet ik ruim een uur wachten. De taxi verschijnt op tijd. Op het station volgt alles vanzelf. De trein arriveert volgens schema. De reis is 388 kilometer en hiervoor betaal je 170000 Rps ( € 15.00). Je zit nog beter dan in een vliegtuig. Om 13:00 uur wordt een lunch opgediend, rijst spicy en blikje sprite voor 37.000 Rps (€ 3,20).

Tussen Tasik en Cipendey, gaat het bergopwaarts en de uitzichten naar de valleien en rijstvelden zijn prachtig. Ik maak de deur open om foto`s te maken en kijk via een brug zo de diepte van de vallei in. Een zware regenbui weerhoudt de trein ervan om helemaal naar boven te klimmen. Om 16:00 uur komt de trein niet verder. Een tweede lok verschijnt vanaf Cipendey. Deze wordt aangekoppeld waarna we om 16:40 uur, met dubbele paardenkrachten onze weg vervolgen. Probleem, gladheid op het spoor door de regenval. 2 uur later dan gepland arriveert de trein in het al donkere Bandung. Opdringerige taxichauffeurs staan te wachten. Mijn verblijf moet kort bij het station liggen. Toch eens kijken wat de ritprijs wordt. Het spel begint. Rps 30.000 of Rps 13.000 voor de rit. Ik schrijf de taxichauffeur tot 2x toe Rps 13.000 op een blaadje. Hij knikt, dus instappen. Het wordt een korte rit, met het spreekwoordelijke verkooppraatje, wat ik morgen van plan ben. Hij weet bezienswaardigheden waar hij me voor een vriendenprijsje morgen naar toe kan brengen.

En jawel, bij aankomst is de prijs niet Rps. 13.000 maar Rps. 30.000. Ik druk hem zoals afgesproken Rps. 13.000 (€ 1,12) in de hand. Ik check in bij St.Moritz. Daar komt de vraag van een spontane Hollandse meid. Henk, wat ga je morgen doen? Ik wil namelijk naar de vulkaan Papandayan, welke te boeken is bij St.Moritz. Voor één persoon is het duur. Komt dat goed uit, want ook ik had plannen om naar de vulkaan te gaan. Elkaar even voorgesteld, waarbij Marieke vertelt dat ze uit Rotterdam komt en haar goed betaalde baan had opgezegd om een half jaar door Azië te reizen. Dit hoor ik vaker tijdens mijn reizen! Nog even wat eten en een paar drankjes aan de bar, wetend dat mijn dag voor morgen gevuld is.


Dinsdag 28 september 2010
30 °

Onze chauffeur is vandaag Danny. We hebben de hele dag de beschikking over hem.
De prijs: 325.000 Rps (€ 28,15) p.p. Voor de gids wordt 15.000Rps (€ 1,30) p.p. in rekening gebracht.
Kledingadvies: Wandelschoenen, trui / sweater, regencoat.
Om 07:30 uur vertrekken we richting Vulkaan Papadayan, liggend 90 km ten zuiden van Bandung, Weinig bezoekers gaan richting deze vulkaan. Hij is nog actief en bestaat uit hoge kraterpijpen, die bedekt zijn met zwavelkristallen.

De Papandayan (Indonesisch Gunung Papandayan) is een stratovulkaan op het Indonesische eiland Java, ten westen van Bandung, met een hoogte van 2665 meter.

In 1772 barstte de vulkaan uit. Tijdens deze uitbarsting stortte de berg, welke eerst een van de hoogste op Java was, voor een groot deel in. De rit neemt 3 uur in beslag. Ondertussen blijkt dat Danny zijn rijkunsten verstaat in het verkeer. Een kamikaze piloot eerste klas. Hij wringt zich door het verkeer en passeert op punten waar je vraagtekens moet stellen. Het laatste stukje weg naar de krater is al een hele belevenis. Een weg vol kuilen.
Aangekomen op de parkeerplaats staat de gids ons al op te wachten. Een stevige klim naar boven en uitkijkend over de kratermonden van Papandayan werden Marieke en ik verrast met de mededeling: You want see more than you most pay more. Denk je dat je all-inn geboekt te hebben, wordt je alsnog verrast met een extra prijs. Dit komt regelmatig voor in mijn trip en werkt eigenlijk storend. Het wordt een 2 uur durende wandeling. Beslissing valt gauw en we gaan met de gids op pad.
Wat een serene rust en al wandelend lopen we over rotsblokken, langs kratermonden, over riviertjes, met tekst en uitleg van de gids. Een monddoekje is geen overbodige luxe, vanwege de vele zwaveldampen die werden uitgestoot. Volgens ons beiden, Marieke en ik, heeft deze tocht meer charme dan het door toeristen massaal aanbevolen Bromo vulkaan. Ik kan helaas geen vergelijking treffen. Op het eind van de wandeling begon de zon zich achter de wolken te scharen. Gelet de hoogte die we zaten (2650 meter) begon het ook snel kouder aan te voelen.

Op de terugweg vond Danny het tijd om te lunchen,. Hijwist wel een goed adres. Elkaar aankijkend Marieke en ik, zeiden we beiden hetzelfde. Zal wel bij familie zijn. Verrassend wordt het dan ook, dat we stoppen bij een landelijk restaurant. We gaan buiten onder een van de veranda’s zitten en genieten van het uitzicht. Als welkom ontvangen we van het huis een drankje. We vervolgen na de lunch onze weg en komen uit bij een hotspring. Na een kort verblijf om te genieten van het warme water, vervolgen we onze weg, om uiteindelijk om 19:00 uur te arriveren bij St. Moritz. De avond wordt afgesloten met gitaarmuziek, gezang en drank.
St.Moritz is een eenvoudig backpackershostel, met basic kamers. Het is de gastvrijheid en de sfeer die St Moritz aanspreekt. Overnachting Rps. 80.000 (€ 6,75) per nacht, incl. ontbijt.


Dag 17 en 18

Woensdag 29 september 2010
30°

Als ik opsta is Marieke al vertrokken richting Parangtritis, een Indonesische kustplaats aan de Indische Oceaan zo'n 30 km ten zuiden van Yogyakarta in de provincie Midden-Java.
Met Danny heb ik een prijs afgesproken om mij vandaag van Bandung via de Puncak pass naar Bogor te brengen. De route gaat via heuveltoppen die bedekt zijn met een mooie vegetatie en theeplantages. Om klokslag 06:30 uur vertrekken we uit Bandung. Een auto met chauffeur, dat is pas luxe, en geeft ook tevens de mogelijkheid om te stoppen waar je wilt. Op de puncak pass stoppen we bij enkele theeplantages.
Ik vraag Danny of we ook bij de theepluksters kunnen komen in het veld. No problem Henk zegt Danny en zo rijden we via een weg die volgens mij alleen maar geschikt is voor trucks naar boven. Zeer zeker de moeite waard en de plukkers reageren enthousiast. Your make picture sir en come, you can sea what we done. Alles heel gewillig, maar uiteindelijk willen ze ook graag wat geld zien. Och wat is nou Rps 20.000 (€ 1,75). De theeplukkers verdienen maar 500 Rps (0,04) per geplukte kilo theeblaadjes. En nu moeten we via dezelfde weg weer naar beneden. No problem Henk, Danny draait zijn auto op het smalle pad en jawel, slippende banden. Hij zakt steeds verder weg de theeplantage in. De noodtroepen worden opgeroepen. Een paar plukkers komen en de auto wordt weer op het pad geholpen. Even verderop kan Danny draaien en ook hier moet een handje geholpen worden.

We vervolgen onze weg en komen Bogor binnen. Danny rijdt naar mijn eerste aangestreepte overnachtingsplek. Ik neem afscheid van Danny en nadat ik hem een fooi had overhandigd verscheen opeens mijn achtergebleven zwembroek van de dag te voren. Mijn verblijf wordt Homestay Puti Bali, een oud huis met een oude attente gastgeefster. Ze geeft direct de nodige informatie over Bogor, waarna ik besluit om de omgeving te verkennen. De Botanische tuin, waar Bogor om bekent staat, komt morgen wel. Bogor staat ook bekend als de regenstad en in de loop van de middag worden de hemelpoorten geopend, met de nodige donderslagen. Gelukkig regent het niet lang. Mijn avond wordt afgesloten bij Salak Sunset, restaurant, wederom een adres aanbevolen door de Trotter.

 


Donderdag 30 september 2010
30 °

Vandaag een rustige dag, met als agendapunt; het bezoeken van de botanische tuin.
Maar eerst foto's maken van het straatleven in Bogor.

De angkot is een populair vervoermiddel in Bogor. Je zwaait naar de chauffeur en stapt in, of zoals op het plaatje, je duwt je naar binnen. Alleen al het bekijken van het straatleven van de Javanen is een attractie op zich. Uiteindelijk passeer ik om 11:00 uur de entree van de Botanische tuin. Entree Rps.10.000 (€ 0,80)

De tuin strekt zich uit over het centrum van de stad (meer dan 100 ha) en wordt doorkruist door de rivier van de Bogor. Hij werd aangelegd naar het idee van Raffles ( de stichter van Singapore) en geopend in het begin van de 19de eeuw. De term tuin is niet echt goed gekozen voor dit domein, het is meer een aangelegd park met de grootste verzameling zeldzame bomen en tropische planten ooit (naar verluidt zijn het er 12.000!) Een minpunt: het onderhoud van het park laat soms te wensen over. Bij café Daunan kan men iets drinken, waarbij men uitkijkt op Victoria Amazonia, de gigantische waterlelies die een doormeter van 1,50 meter kunen halen en naar verluidt tot 12 kg gewicht kunnen dragen. De bloemen heten in het engels 'Queen of the night' omdat ze maar een nacht bloeien.

Het verblijf in de Botanische tuin geeft een rustgevend gevoel en ik neem dan ook regelmatig een rustpauze. Een van de rustpauzes is bij het meer, uitkijkend op Buitenzorg, een verblijf uit het koloniale verleden. Ongemerkt gaat de tijd verder, en tegen de tijd dat ik bij het theehuis aankom, is het mijn maag die zich meld. Ik neem een smakelijke Nassi Ayam en Hazelnoot ice cafe. Met een mooi uitzicht over het park geniet ik van deze dag.

Om 16:00 uur verlaat ik het park. Amper aangekomen bij mijn verblijf, komt de regen met bakken naar beneden.
Mijn dag wordt afgesloten bij restaurant Salek Sunset. Honger heb ik eigenlijk niet, het wordt dan ook een kleine maaltijd. Sup Ayam, wel goed gevuld. Morgen op tijd opstaan, om mijn laatste dagen te verslijten op Bali.

Verder verblijf Sanur Bali

1 t/m 5 oktober 2010
Gemiddeld 30°

Het is weer de muezzin die zich meldt, voor het aflopen van mijn wekker. Ik verlaat om 05:00 uur Puri Bali, eigenlijk het slechtste verblijf welke ik in Indonesië had. Overnachting Rps.90.000 ( € 7,50) per nacht, incl ontbijt. Wel een schattige oude vrouw, die te kennen gaf, dat ze haar Homestay, welke eerst 35 kamers bezat, aan het afbouwen was. Misschien daarom de verwaarlozing. Ze gaf nog advies om met een Angkot voor Rps.3000 (€ 0,26) naar de busterminal te gaan. Ik ga toch lopen, aangezien ik tijd genoeg heb en zo zie ik ook de groentemarkt voor de locale bevolking. Wat een drukte, ik wurm me door de mensenmassa. Klokslag 05:29 uur kom ik aan bij de terminal, waar de Damri bus voor de luchthaven klaar staat. De prijs Rps.35.000 ( € 3,05) voor een 01:45 durende rit. 1 minuut na aankomst vertrekt de bus richting vliegveld. Ruim op tijd arriveer ik op de luchthaven en in afwachting van de vlucht lees ik een boek.
Mijn vlucht is geboekt bij Air Asia en vertrekt volgens schema: 10:50 uur.
De prijs voor de vlucht: € 54,00. Aankomst Denpasar: 13:35.


Sanur:
Het is 14:15 uur als ik mijn kamer betrek in Swastiki Bungalows.
Een kamer met airco, ijskast en tv. Van de laatste twee maak ik geen gebruik.
Voor de komende 3,5 dag heb ik een fiets gehuurd voor Rps.75.000 ( € 6,50).

Sanur beschikt over goede restaurants, o.a. aan de zuidkant,Massimo, een Italiaans restaurant, welke redelijk van prijs is en door de Trotter wordt aangeprezen. Helaas is dit restaurant al volgeboekt.
Het tegenoverliggende Restaurant Ming, ook aanbevolen door de Trotter ziet er wat rustiger uit. Het is een verfijnd en intiem adres, waar de culinaire kunst centraal staat. Bij het zien van de kaart heb ik even mijn financiën gecheckt, want voor Aziatische begrippen is de prijs pittig. De keuze valt op een filet van zalm: 130.000 Rps ( € 11,25) , ice tea 29.000Rps en cappuccino 29.000Rps ( € 2,50). Eerlijk is eerlijk, de prijs van de zalm is het meer dan waard. Zelden heb ik zo`n lekkere zalm geproefd. Restaurant Ming blijkt te beschikken over een Michelin ster Europesche norm.

De komende dagen:

  • Liggend aan het zwembad en strand
  • Fietsen door Sanur, de boulevard en langs de zee
  • Uit eten bij Massimo een Italiaanse restaurant
  • Uit eten bij Bonsai cafe aan de boulevard

Massimo
Een uitgebreide kaart met enkele aangename verrassingen uit Apilië, waar de kok vandaan komt. De keuze wordt moeilijk. Soup crème di Funghi 25.500Rps (€2,21) Penne Rigatoni Terra, Mare Monti 49.000Rps (€ 4,25) 500ml huiswijn wit 72.000Rps (€6,25) en Iced chocolate 21.000Rps (€1,82). Met tax 194.300Rps (€16,81) Al met al, weer een duur avondje, maar het geld meer dan waard.

Bonsai Cafe.
Specialiteiten van zeevruchten, maar ook een gevarieerde kaart met kleine gerechten en pizza`s. Je eet vlak aan zee met je voeten in het zand.

De dagen wisselen zich af met zonneschijn en regen.
Ook nu kom ik tijd te kort en zijn er veel bezienswaardigheden die ik moet overslaan.
Maar het uiteindelijke doel om mijn vakantie relaxed in te delen is geslaagd.
Vooral de rust die ik me gun op het einde van de vakantie was een goede keuze!

Ik land dan ook uitgerust op schiphol en heb geen last van een jetlag.